Maandagochtend, kwart voor negen. Vanuit De Bilt draai ik de Utrechtseweg op, richting Zeist. Op de radio klinkt het nummer ‘Arcade’ van songfestivalwinnaar Duncan Laurence. Ronkende recensies en euforie bij de presentator, die het liedje afkondigt. Maar het vrolijkt me niet op. Het is druk op de weg en al snel sta ik stil. Ik heb zojuist aangifte van overlijden gedaan in het gemeentehuis van De Bilt. Het mapje met papieren ligt naast me. Zondag heb ik de uitvaart geregeld van een moeder op leeftijd. “Het is goed zo”, zegt haar dochter Connie. “Wij zijn verdrietig, maar we kunnen terugkijken op een mooi en afgerond leven”.

De file rijdt weer een stukje verder en ik denk aan de rouwkaart die we samen gemaakt hebben. Niet zozeer aan het door moeder zelfgemaakte schilderij dat op de voorkant staat en het indrukwekkende gedicht dat Connie heeft geschreven. Het zijn de woorden ‘in liefdevolle herinnering’, achter de naam van haar zoontje Casper, die me bijblijven. Connie vertelt dat het verlies van haar kind voelt alsof je als ouder een deel van jezelf bent kwijtgeraakt. “De pijn die dat geeft is bijna niet te bevatten. Het leven van je kind is gestopt, je kunt het niet meer zien opgroeien of zich verder zien ontwikkelen.” Doordat Casper op de rouwkaart staat blijft hij een plek houden in het gezin van Connie.

Connie vertelt over het Bos der Omarming (hetbosderomarming.nl), een locatie in een natuurgebied waar ze een herdenkingsboom voor haar Casper heeft geplant. “Door een boom te planten krijgt hij een plek in dit bos.” Herdenken is zo belangrijk bij verlies.

Gery den Otter schreef dit gedicht:

‘t Liefste dat ik heb bezeten

‘t middelpunt van mijn bestaan

vraag me niet dat te vergeten

en gewoon weer door te gaan.


Want ik wil wel verder leven

maar ik weet niet hoe dat moet

‘k Hoor bij hen die achterbleven

overleven vergt veel moed

Ouders komen het verlies van een kind nooit helemaal te boven. ‘Wat mij het meest bijstaat, is dat ouders van een verloren kind zeggen dat het verdriet altijd bij je is’, zegt klinisch psycholoog Liesbeth Renckens. ‘Dat je leeft met het verdriet.’

Streep daarom hun naam niet door

Noem hun naam en laat me weten

dat ook jij niet zult vergeten.

Alleen zo kan ik verder gaan.

Als ik mijn auto parkeer voor mijn huis denk ik aan Joke, die ik al wat langer ken. Zij verloor haar zoon Maarten aan een hersenbloeding, 21 jaar jong. Ik realiseer me dat dat vandaag precies 17 jaar geleden is. Joke zal die dag herbeleven. Voordat ik uitstap laat ik haar weten dat ik aan haar denk.

Koop Geersing

register uitvaartverzorger