Anderhalf jaar geleden maakte ik kennis met Bart. Zijn zus was overleden en hij vroeg me de uitvaart te willen verzorgen. Tijdens onze gesprekken leerde ik hem en zijn vrouw kennen als een warm stel. Bart sprak met liefde over zijn gezin en zijn kleinkinderen. En over zijn hobby: tuinieren. Hij nam me mee naar de kas achter het huis en sprak trots over zijn spinazie, plantuitjes, planten en druiven. Bart zat zo vol levenslust, dat ik schrok van het telefoontje van zijn vrouw, dat ik een paar maanden later kreeg: ‘Bart is ziek en wordt niet meer beter. Hij wil dat jij zijn uitvaart verzorgt.’

En zo zit ik een week na dat bericht opnieuw naast hem. Hij neemt zelf de regie in handen en vertelt over zijn ziekte. Dat hij niet meer zal herstellen en dat hij zijn vrouw, zijn kinderen en kleinkinderen goed wil achterlaten door de grote lijnen van zijn uitvaart alvast te bespreken.

‘Ik wil graag begraven worden op de natuurbegraafplaats van Den en Rust in Bilthoven’, zegt Bart. Het is de eerste natuurbegraafplaats in de regio Utrecht en een plek waar flora en fauna regeren. Er zijn geen rijen graven te vinden, geen hekken en geen kunstmatige verlichting. De graven gaan na verloop van tijd weer helemaal op in de natuur. En dat past helemaal bij Bart.

Een maand later later maak ik een afspraak om samen met zijn familie een plekje op de begraafplaats uit te zoeken. Bart laat dat over aan zijn vrouw en zijn twee dochters.

Aan het begin van de begraafplaats is een herdenkingsmuur geplaatst, waarop de namen staan van personen die hier begraven zijn. We wandelen over een pad van roestbruine stalen platen. Hier en daar is in de natuur een gedenkteken te zien, waardoor je weet dat daar iemand is begraven, maar verder is het landschap onaangetast: bomen, struiken en bladeren. Een gedenkteken (er zijn twee soorten toegestaan) is overigens niet verplicht.

Een medewerkster van de begraafplaats heeft een GSM-apparaat bij zich: daarop is af te lezen waar de graven en waar vrije plaatsen zijn. Moeder en dochters bespreken voor- en nadelen van bepaalde plekjes en laten zich rustig rondleiden. Foto’s worden naar Bart gestuurd, zodat hij thuis kan meekijken. Uiteindelijk wordt een plekje uitgekozen bij een boom. Bart’s laatste rust- plaats is uitgezocht door zijn vrouw en kinderen.

Een maand later overlijdt hij, in alle rust. Tijdens ons laatste gesprek liet hij me zien waar hij opgebaard wilde worden: in zijn kas, tussen de gewassen. En zo gebeurt het: de kist wordt op twee stapels kisten gezet en zijn familie kan in alle rust thuis afscheid van Bart nemen. Precies zoals hij het zelf wilde. Binnenkort staat zíjn naam ook op de herdenkingsmuur.