Het is ongeveer één uur ‘s nachts als de telefoon gaat. “Met Christel. Mijn moeder is overleden. Ik ken u niet, maar ik lees altijd uw stukjes in de krant en daarom heb ik u maar gebeld”. Ik condoleer Christel met het verlies van haar moeder en stel enkele vragen, waarop ze niet direct een antwoord heeft. Ze is erg aangedaan. Soms hebben mensen even tijd nodig en tijd is er altijd. “Denk er maar even over na en bel me later maar terug”.

Een half uur later doet ze dat. Christel vertelt me dat ze haar dementerende moeder al jaren thuis verzorgt en dat ze haar zo graag nog een tijdje thuis wil houden. Ik leg uit dat we haar thuis samen kunnen verzorgen en op haar eigen bed opbaren. “We komen naar je toe.”

Christel is in het huisje van haar moeder, midden in het bos. We rijden een aardedonker bospad in. Na een paar honderd meter staat iemand met een zaklamp te zwaaien. Daar zal het zijn. We stappen uit en lopen naar het huisje. Christel vraagt ons te gaan zitten. “Mogen wij eerst bij je moeder kijken?” vraag ik. Ze gaat ons voor naar het kleine achterkamertje, waar haar moeder in bed ligt. Ze lijkt heel vredig te zijn ingeslapen. “In deze kamer ben ik geboren”, zegt Christel. Ik kijk rond en waan me terug in de tijd.

Afscheid in eigen omgeving
We gaan zitten en Christel vertelt mij haar verhaal. Over de relatie met haar moeder, haar jarenlange zorg, omdat ze haar moeder niet naar een zorginstelling wilde laten verhuizen. Ze heeft er voor gezorgd dat haar moeder uiteindelijk kon sterven in haar eigen omgeving, midden in het bos. Christel wil graag samen met ons haar moeder verzorgen.

Christel zal de komende dagen vaak bij haar moeder zitten en tegen haar praten en op deze vertrouwde plek vrienden ontvangen. Zo kan ze goed afscheid nemen.

Samen wassen we haar moeder en kleden haar in een favoriete zelfgemaakte rok en een wit truitje. Heel zacht leggen we haar daarna samen terug in haar eigen bed, waarin we een koelplaat hebben gelegd. Zo kan ze thuis blijven tot de dag van de uitvaart. Christel zal de komende dagen vaak bij haar moeder zitten en tegen haar praten en op deze vertrouwde plek vrienden ontvangen. Zo kan ze goed afscheid nemen.

In de ochtend bespreken we de uitvaart. Een aula en een koffiekamer in een crematorium passen echt niet bij Christel en haar moeder. Het moet anders.

Uitvaart in het bos
Op de dag van de uitvaart komen tien genodigden naar het huisje in het bos. Vrienden en naaste familie. Christel’s moeder ligt in een zelfgemaakte wade op een takkenbaar van wilgentenen. Iedereen haalt herinneringen op en luistert naar muziek. Een warm en intiem afscheid.

Op het bospad staat onze rouwauto. Niet zwart, maar lichtgrijs. Christel en haar gasten dragen haar moeder na de bijeenkomst zelf naar buiten en leggen haar in de auto, die daarna het bospad af rijdt, gevolgd door de belangstellenden. Die zwaaien als de auto de weg op rijdt. In crematorium Den en Rust volgt een crematie zonder aanwezigen.

Indrukwekkend vond ik deze uitvaart.

Koop Geersing, uitvaartverzorger

Beeld: (cc)