In september 2017 ben ik voor het eerst bij haar op bezoek. Mevrouw Jenny Hogenhout wil haar uitvaart vastleggen. Haar deur in Woon- en zorgcentrum ‘De Koperwiek’ staat op een kier als ik aanklop. “Kom maar binnen!”, roept ze. Jenny is klein en loopt een beetje gebogen door de pijn in haar gestel, maar haar stem is krachtig en haar handdruk ook. We maken kennis. “Gaat u daar maar zitten”, wijst ze naar de stoel aan de grote tafel, die vol ligt met papieren.

“Koffie?”, vraagt ze en ik antwoord bevestigend. Ik kijk haar kleine kamer rond en zie herinneringen uit haar leven. Aan de wand hangt een ingelijste koninklijke onderscheiding en ik zie een aantal foto’s van haar met koning Willem-Alexander.

“Ik ben draagster van het Verzetsherdenkingskruis”, vertelt Jenny. In 1985 ontving ze die voor haar verzetswerk. “Mijn toenmalige verloofde Wim zat in het verzet, en in 1943 vroeg hij of ik bij de gemeente wilde solliciteren om ondergronds werk te kunnen doen. Zodra ik door de gemeente Maarssen was aangenomen voor het distri- butiekantoor, begon ik met mijn aandeel in het verzet.”

In 2016 kwamen de mannen en vrouwen, waaronder Jenny, die tijdens de Tweede Wereldoorlog tegen de Duitsers hadden gestreden in het verzet, samen in Doorn. Het zou de laatste keer zijn, want de betrokkenen werden zo langzamerhand te oud. Op die dag bleek dat Koning Willem-Alexander met alle aanwezige oud-verzetsmensen zou praten. “Ik heb tegen hem gezegd dat ik zijn bezoek graag zou willen opdragen aan mijn verloofde, die op 5 mei 1945 was verdronken in de Vecht terwijl hij op de vlucht was voor Duitsers.” Wim zit dan met enkele anderen in een bootje op de Vecht als ze onverhoeds worden beschoten door een groep Duitsers. In de paniek die ontstaat kapseist het bootje en raken de mannen te water. De zware bepakking zuigt als een spons het koude water op en de tengere Wim verdrinkt. “Zijne Majesteit merkte toen op: ‘Dan heeft u zeker weinig vreugde beleefd.’ Ik antwoordde: ‘Nee, alleen maar verdriet.’” Het bezoek aan de bijeenkomst in Doorn was zwaar voor Jenny. “Eigenlijk wil mijn lichaam niet meer, maar ik doe dit ook als een afsluiter voor mijn verloofde.”

Na de oorlog werkt Jenny 42 jaar lang op het Ministerie van Financiën bij de directie douane. “Ik ben als Hoofd Commies gepensioneerd.”
Jenny vertelt dat ze haar uitvaart zelf wil regisseren en in kleine kring houden. Ik neem de wensen met haar door en neem dan afscheid. Ze lacht me toe als ik nog één keer op de gang omkijk en zwaai. Ze vraagt me later nog een keer langs te komen om een paar wijzigingen aan te brengen, precies als ze is. Ik ben onder de indruk van deze vrouw, die haar leven heeft gewaagd voor onze vrijheid. Op 26 juni overlijdt ze. Als ik naar haar kijk, op haar bed in een mooi, wit gewaad, zie ik rust en ontspanning op haar gezicht. Wat een lieve vrouw. Ze heeft het volbracht. Jenny Hogenhout was dapper, sociaal en rechtschapen. Boven de rouwadvertentie komt een tekst uit de Bijbel: ‘Had ik de liefde niet, ik zou niets zijn.’

Koop Geersing, register uitvaartverzorger