Het is 11 december, kort na negen uur ’s avonds. Ik open mijn mail en lees: ‘Mijn naam is Yvonne, 40 jaar oud. Ik ben getrouwd met een hele lieve en leuke man. Ik ben de trotse moeder van twee zoontjes van 6 en 3 jaar oud. En ik heb als hobby een hele verzameling huisdieren: een pony, honden, konijnen, cavia’s en parkietjes. Ik ben paraveterinair (een kruising tussen dierenarts en dierenarts-assistente) en deed de opleiding tot chirurgie-assistent toen ik het ongeval kreeg.’

Een week eerder vroeg ik Yvonne of ze te gast wilde zijn in mijn wekelijkse radioprogramma ‘Waarheen, Waarvoor?’ op de regionale omroep van Noord-Holland. Ik wist dat ze hersenletsel heeft opgelopen, toen ze tijdens paardrijden met pony en al op asfalt onderuit ging. Ik was benieuwd hoe ze haar leven heeft opgepakt. Ze antwoordde op mijn vraag met ‘Ja’. Waar ik misschien verwacht had dat ze was aangeslagen door haar handicap, bleek tijdens de uitzending hoe positief ze in het leven staat. “Mijn ambulant begeleider omschreef mij eens als een ‘Pippi Langkous’: als een naieve vrolijkerd huppel ik door het leven”, zegt ze. En zo praat Yvonne ook. Ze pakt het leven zoals het is en geniet waar ze kan, ook al kost het haar daarna een dag om te herstellen. Ik heb bewondering voor haar doorzettingsvermogen en haar inzet om iets positiefs van het leven te maken, handicap of niet.

Na het ongeluk pakte ze aanvankelijk haar gewone leven weer op. Dat ging met ups en heel veel downs. Ze begreep er zelf niets van waarom het nu telkens weer mis ging en waar al die gekke verschijnselen vandaan kwamen. “Na een drukke dag kon ik ’s avonds niet eens meer rechtuit lopen.” Na een gesprek met een neurochirurg op haar werk kwam ze erachter dat ze N.A.H. (niet-aangeboren hersenletsel) had. Hij adviseerde Yvonne om revalidatie-modules te gaan volgen. “Er kwam een periode waarin ik drie dagen werkte en we hebben in die tijd twee kinderen gekregen. Na een uitgebreid onderzoek bij een revalidatiecentrum ben ik nu geheel arbeidsongeschikt verklaard.”

Door het hersenletsel is Yvonne mentaal vertraagd, heeft ze een slecht geheugen, kan ze slecht plannen en organiseren, slecht haar aandacht verdelen en heeft ze een slechte concentratie. Yvonne heeft geen tijdsbesef en ze kan slecht tegen prikkels van geluid en licht. Haar hersenen moeten drie keer zo hard werken als van een ander. Haar dagen moet ze strak plannen met rustpauzes tussendoor. Yvonne ziet zelf voordelen: “Omdat ik, noodgedwongen, trager leef, zie ik juist alle doodgewone, kleine dingen in het leven, waar ik zo van kan genieten! Het hoeft allemaal niet zo ingewikkeld te zijn, dat probeer ik onze kinderen en de mensen om mij heen te laten zien.”

“Ik zit ook in diverse lotgenotengroepen en ben lid van Hersenletsel Uitleg. We proberen met z’n allen hersenletsel beter op de kaart te krijgen. Het is een behoorlijke handicap, maar aan de buitenkant zie je niets…” Wat een inspirerende vrouw is Yvonne. Ze zet haar eigen handicap in om anderen te helpen. Ik ben blij haar ontmoet te hebben.

Koop Geersing, register uitvaartverzorger