“Hier wil ik begraven worden, onder die boom”. Martin kijkt zijn vrouw aan. Zij heeft tranen in haar ogen. Vier weken geleden werd duidelijk dat haar man niet lang te leven meer heeft en nu zoekenzeeenplekjeuitopdenatuurbegraafplaats.“Datisgoed,Mart”,zegtze.Zesteekthaararm door de zijne en samen lopen ze rustig terug. Ik kijk mijn collega van de begraafplaats aan en loop achter ze aan. Wat een verdrietige situatie, maar ook moedig. Dit kunnen ze nog samen beslissen.

Martin en Karin vierden deze zomer hun 50-jarig huwelijk. Met kinderen en kleinkinderen. Ze wisten toen nog niet dat ze een paar maanden later bezig zouden zijn met het voorbereiden van de uitvaart van Martin. Nooit was hij ziek en een dokter bezocht hij maar zelden. En nu was alles anders. Maar Martin en Karin besloten ook dit stuk van hun leven samen op te pakken. Met hun kinderen. Vorige week vroegen ze mij om eens kennis te komen maken. En zo stapte ik daar op een dinsdagavond de volle huiskamer binnen. Dat is spannend voor een familie, want het gesprek gaat tenslotte over het levenseinde. Ik geef iedereen een hand en krijg koffie. De stemming is wat bedrukt, maar na verloop van tijd wordt er ook gelachen om opgehaalde herinneringen. En er wordt hier en daar een traantje weggepinkt. Het besef van het verlies is dan voelbaar.

We bespreken de onderdelen van de uitvaart. Martin en Karin wandelen graag. Martin wil op de natuurbegraafplaats in Bilthoven worden begraven en we maken een afspraak om daar samen te gaan kijken. Als voor het gevoel alles is besproken, neem ik afscheid. Karin brengt me naar de deur. “Hij wil heel sterk zijn voor mij en de kinderen”, zegt ze, “maar hij had er zo graag nog lang van willen genieten”. Ze zwaait naar me als ik bij mijn auto nog een keer opkijk. Een week na ons bezoek aan de begraafplaats overlijdt Martin.

Koop Geersing, register uitvaartverzorger