Inmiddels ben ik ruim zes jaar uitvaartverzorger. Na het overlijden van mijn vader heb ik alles uit mijn handen laten vallen. Ik wist: dit ga ik doen. Ik heb ontslag genomen, een opleiding gevolgd, stage gelopen om alle facetten van het vak te leren en me uiteindelijk gevestigd als uitvaartondernemer. Geen dag heb ik spijt gehad van mijn beslissing om mijn hart te volgen. Ook al ben ik soms dag en nacht in touw. Het werk maakt onderdeel uit van mijn leven en dat betekent dat ik iedere dag van de week beschikbaar ben. Met liefde!

Ik realiseer me dat ik een “kleintje” ben in de uitvaartbranche, ook al ben ik franchisenemer van Yarden. Ik doe alles alleen en werk niet met personeel. Ik heb ook geen baas en deel mijn eigen tijd in. Dat geeft me de mogelijkheid om er écht voor iemand te zijn die me nodig heeft, vanaf het moment net na het overlijden tot weken na de uitvaart. Net zoveel tijd als nodig is. Ik krijg er veel voor terug. Ik heb gemerkt hoe “open” nabestaanden zijn na een overlijden. De tijd staat stil, er is even niets anders. Het is bijzonder om dan mee te mogen denken in een persoonlijk afscheid, wat al begint bij het verzorgen van de overledene (en soms al eerder). Als je liefde geeft, ontvang je ook liefde, daar ben ik van overtuigd.

Een week geleden verzorgde ik de uitvaart van Jannes. Jannes was geestelijk gehandicapt en had geen familie. Hij woonde in een verzorgingstehuis, waar ik nog wel eens kom als uitvaartverzorger. Zijn verzorgers waren zijn familie, vormde als het ware zijn gezin. Ik heb gezien met hoeveel liefde daar voor bewoners gezorgd wordt. Met hart en ziel. Ik heb daar zoveel respect voor.

We hebben Jannes opgebaard op zijn kamer, omgeven door zijn persoonlijke spulletjes. Op de dag van de uitvaart leggen we Jannes, met behulp van zijn verzorgers, in de kist en daarna nemen zij afscheid van hem. Met tranen van verdriet. “Dag lieve man.” Daarna maakt Jannes een ererondje door de gezamenlijke huiskamer. “Wat een mooie kist!” hoor ik iemand roepen.

De verzorgers hebben witte rozen gekocht. Iedere bewoner mag er één op de kist leggen. “Deze bloem is voor jou!” Ik sta op gepaste afstand en merk dat tranen over mijn wangen lopen. Ik voel me bijna verlegen worden. Wat zijn deze bewoners oprecht. We vertrekken naar beneden en iedereen gaat mee. Voor de deur staat de rouwauto en samen zetten we Jannes erin. Iedereen kijkt nog even door het grote raam van de auto. Ik loop een stukje voor de auto uit om Jannes uitgeleide te doen en kijk even om. Er wordt gezwaaid. “Dag Jannes!”. Onderweg naar de begraafplaats vertel ik de chauffeur hoe dit afscheid mij raakt. Ze draait zich naar me toe: “Zodra je niets meer voelt, moet je stoppen met dit werk”. Ik hoop dit nog heel lang te mogen doen. Met liefde.