De dag van de uitvaart van mijn vader begon al vroeg in het woonhuis van mijn ouders. Mijn vader lag thuis opgebaard en werd in zijn uitvaartkist gelegd, waarna we per rouwstoet naar het crematorium vertrokken. Gespannen voor wat komen zou, liepen mijn moeder en wij als naasten door de huiskamer. Toen reed de rouwauto de straat in en volgde een emotioneel moment: Pa verliet voor het laatst zijn huis.

Ik zie het nog voor me: we sluiten samen de uitvaartkist, oftewel: we dekken hem voor het laatst toe, na nog één keer goed naar hem te kijken. Als gezin brengen we hem naar de rouwauto. Met onze eigen auto’s sluiten we aan om vervolgens samen als stoet naar het crematorium te rijden. Ik vind het indrukwekkend om deze laatste tocht achter mijn vader aan te rijden.

Maar bij de eerste rotonde gebeurt iets kleins, dat ik nooit meer vergeet. Er komt een vrouw op de fiets aan, die voorrang heeft en die ook neemt, ook al ziet ze de rouwauto aankomen. We moeten stoppen tot ze voorbij is. Ik zie mezelf nog naar de volle boodschappentassen kijken.

Geen respect
Het gevoel dat ik toen had – namelijk dat het gewone leven blijkbaar door gaat, ook als je vader is overleden – maak ik in mijn werk als uitvaartverzorger vaak mee. Regelmatig wordt ik ingehaald als ik voor een rouwauto uitloop die de straat uitrijdt. Auto’s die achter een stoet rijden halen soms in en voegen zich tussen de auto’s in de rouwstoet. Regelmatig rijdt iemand al etend op de fiets voorbij; er wordt getoeterd als we een halve minuut stilstaan bij het woonhuis van de overledene.

Voorbeelden van situaties die voor nabestaanden onprettig zijn op zo’n emotioneel moment. En ik vind het niet getuigen van respect. Waarom niet even afstappen, zoals sommige fietsers gelukkig wél doen? Waarom niet heel even wachten tot de stoet voorbij is?

Er zijn gelukkig mensen die wél voorrang geven. Verplaatst u zich eens in de nabestaanden: wat zou ú vinden? Stopt ú wel eens voor een rouwstoet?

Groep motorrijders
Soms gebeurt er iets onverwachts. Een paar weken geleden begeleidde ik een rouwstoet naar crematorium Amersfoort in Leusden. Honderd meter voor de ingang van het crematorium stap ik altijd uit om de stoet het laatste stuk te voet te begeleiden. Ter hoogte van de ingang zag ik een groep motorrijders stilstaan. Ik zag helmen, sjaals en jacks van een motorgroep. Flitsende motoren waren op de weg geparkeerd en er werd overleg gevoerd. Wat had dit te betekenen?

Eén van de mannen zag ons aankomen en liep direct naar voren om het aankomende verkeer te stoppen. Toen wij dichterbij kwamen waren de motoren aan de zijkant gezet en werden helm en sjaal afgedaan. De motorrijders gingen bijna in de houding staan toen de rouwauto met de overledene voorbijreed. Ongestoord en rustig reden wij het terrein op. De houding en respect van de motorrijders maakte enorm indruk op de nabestaanden en draagt bij aan de verwerking van verlies. Het was een mooi gebaar.

Als u in het vervolg een rouwstoet aan ziet komen, sta dan even stil bij het afscheid van de nabestaanden. Houd in, stap even af en toon op die wijze uw respect. En als u dat altijd al doet, weet dan dat dit niet ongemerkt voorbij gaat: wellevendheid helpt!

Koop Geersing, uitvaartverzorger